SOĞUKTA FISILDAYAN

[GİRİŞ] (Dondurucu rüzgâr, karanlık piyano ve uzak koro)

Gece yarısında...

Eğer rüzgâr...

Adını...

Söylerse...

Sakın...

Cevap verme...


---

[1. KITA]

Kışın doğduğu dağlarda,
Son alev de kayboldu.
Sis yönünü bilmeden dans ediyor,
Kalbin sıcaklığını alıp götürüyor.

Karanlıkta yanan mavi gözler,
Zamanın unuttuğu buzdan doğmuş.
Yalnızlıktan örülmüş bir pelerin,
Anıları karanlığın içinde taşıyor.


---

[ÖN NAKARAT]

O yürür...

Dünyaların arasında...

Kimsenin...

Geri dönemeyeceği yerde...

Eğer...

Fısıltısını duyarsan...

Artık...

Kaçacak yer yok...


---

[NAKARAT]

SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Adını buz gibi rüzgâra fısıldar!
Ruhunu ölümcül bir uykuya dondurur!
SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Anıları çalar... ışığı söndürür!
Geriye yalnızca soğuk kalır... gecenin götürdüğü yerde!


---

[2. KITA]

Soğuk karın üstünde iz yok,
Yalnızca eski bir acının yankıları var.
Ay ışığına kapılan her anı,
Bir daha asla geri dönemez.

Ateş ölmeden önce titrer,
Ay cevap vermeden saklanır.
Gölgeler affedilmeden dua eder,
Buz yeryüzünü ele geçirirken.


---

[KÖPRÜ] (Yükselen orkestra ve gotik koro)

Kapat...

Pencereleri...

Koru...

Ateşini...

Soğuğun...

Bir sesi var...

Ve o...

Geçmişini biliyor...


---

[BREAKDOWN] (Derin ve yankılı konuşma)

O...

Senin...

Hayatını...

Almıyor...

O...

Seni...

Sen yapan...

Anları...

Alıyor...


---

[SON NAKARAT] (Büyük orkestra ve görkemli koro)

SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Kış kalbini çağırıyor!
Yüzünü hatıralardan siliyor!
SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Sessizlik kar gibi yağmaya başladığında...
Ruhun bile artık hatırlayamaz!

SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Yaşayanlarla unutulanların arasında!
Kaybolmuş düşleri toplar!
SOĞUKTA FISILDAYAN!!
Rüzgâr eser... umut düşer...
Ve onun götürdüğü hiçbir şey... asla geri dönmez...


---

[ÇIKIŞ] (Rüzgâr, uzak çanlar ve kaybolan fısıltılar)

Eğer...

Soğuk...

Kapıyı...

Açmadan...

İçeri...

Girerse...

Belki de...

O...

Çoktan...

Hafızanın...

İçindedir...